İşkence...

“-Aaa X napıyo görüşemiyoruz ne zamandır…

-Bilmem biz de görüşmüyoruz artık.”
*
“-Yaa baksana X’in telefonlarına ulaşamıyorum nerelerde yahu ..

-Bilmiyorum ki ben aramadım uzun süredir…”
*
“Ya çok hayırsız çıktı kaç zamandır haber alamıyorum ..
Nerelere kayboldu yahu …

-Hiçbir fikrim yok biz ayrıldık ..Görüşmüyoruz…”
*
“-Hadi canım kimseyle görüşmese bile
seninle muhakkak haberleşiyordur…

-Yok valla bilmiyorum …
Ayrıldık biz …
Ne yaptığını bilmiyorum…”
*
“-Geçenlerde msn de görüştük
evlilikten falan bahsediyor habire…
Kızın biriyle..

-Hmm… Evlensin tabi…
En kısa zamanda mümkünse…”

Ben bunlardan bıktım …
Bir ilişkiyi bitirdiğinde ..
Hele ki bizim gibi ortak geçmişinizi
katlederek yapmışsanız bunu…
Ortak kullanım alanlarına uğramayı
nasıl kesiyorsan daha az acı çekmek için…
Ya da onu hatırlatacak şeyleri
gözünün önünden kaldırıyorsan..
Ortak arkadaşları da aynı şekilde
ya tamamen ya da uzun bir süre
en azından duyguların körelmeye başlayana kadar
hayatından soyutlamak gerekiyormuş…
Ben bu hafta sonu bunu anladım…

O kadar çok kişi soruyor,
o kadar çok kişi benden bilgi almaya çalışıyor
ve o kadar çok kişi olup olmadık laflar ederek canımı acıtıyor ki…
Buna tahammül etmek zor gerçekten benim için…

Onunla ilgili haber almasam,
hayatlarımızı birbirimizden habersiz devam ettirsek nasıl olurdu..
O zaman da acaba napıyor ne kadar yol kat etti..
Nerede kiminle diye kendi kendimi yiyebilirdim…
Ama bu,
tüm gece tavana gözleri dikip
salya sümük olmaktan daha iyi olabilirdi belki de…

Ben güçlü durmaya çalıştıkça,
umrumda değilmiş gibi davrandıkça
kendimi kandırmaktan başka bir şey yapmıyorum…

Gayet de umrumda…
Gayet de merak ediyorum…
Gayet de özlüyorum…

Ama bunu birilerine anlatmak,
birileriyle paylaşmak o kadar zoruma gidiyor ki…
Kasılıyorum resmen…
Bir de sürekli ondan bahsetmek istemiyorum işin aslı…
Aptal aşık olduğumun düşünülmesini istemiyorum galiba…
Tavsiye dinlemek de istemiyorum..
Bunun da etkisi var…
Ama işte birileri gelip inat yapar gibi
sürekli onun hakkında konuşunca
benim tahammül sınırlarım daralıyor…
Ben zaten kendimi zar zor zapt ederken,
zaten kaçmaya çalışırken
ama içten içe de meraklanırken
bana bunu yapmaları yoruyor bünyemi…


-Gözlerin kapalı mı …?
-Hı hı kapalı..
-Aç o zaman..
-Yahu karanlık oda niye açıyım göremem zaten..
-Olsun aç..Gözlerin açıkken konuş benimle..
-Peki açtım…
-Bak tavana…
-Pekiiii bakiyim tavana…
-Peki :) …
-Peki sana da :) …

Bakıyorum tavana yine…
Ama gülümsemiyorum…
Zaten sesini de duymuyorum …

Ya tavana bakmaktan vazgeçeyim artık…
Ya da gülümsememi geri ver…
İkisi bir arada olmayınca olmuyor…

Sen olmayınca da tavanın anlamı yok …