51 Gun...

Tahmini olarak 51 gun sonra evimde olucam..Hali hazirda 9 ayimi da ulkemeden uzak doldurmus bulunmaktayim.

Buraya gelirken blogumu cok daha fazla kullanacagimi ve her gun olmasa bile haftanin belli gunleri yazilar yazacagimi, yalnizligimi, mutsuzlugumu, umutsuzlugumu, hircinligimi, cok ihtimal vermesem de hani olur da burada yasarsam mutlulugumu falan hep buraya aktaracagimi saniyordum ..Lakin hic de oyle olmadi..

Ilk gunler, ilk aylar aglayarak zirlayarak disa vurdugum duygularimi, bir sure sonra sessiz kalarak gecistirmeyi ogrendim..Birseye karar verip yola ciktiktan sonra, pismanliklari bahane edip geri donmenin, acizlik oldugunu dusundum, sustum..Ha kendime dair yeni seyler de kesfettim..Mesela, benim aileme, bilhassa anneme sandigimdan cok ihtiyacim varmis… Zaman zaman of amma karistin, amma sordun, amma kurcaladin diyerek en hircin cumlelerimle odamdan kovaladigim kadina, dert yanmayi ,akil danismayi ,hic bir fikri olmayacagina kesinlikle emin bile olsam icinde bulundugum ruh halini anlatmayi o kadar cok istedim ki ,evlat olarak cok da sinifi gecebilecek kriterlerde olmadigima kanaat getirdim…

Bencil oldugumu farkettim mesela.. Benim bosvermislik, umursamazlik, amann Dunya yansa derdim degil tavirlarimin aslinda sirf bencilligimden oldugunu farkettim.. Sonra gercekten ne kadar kolay kalp kirabildigimi gordum.. Ne kadar pervasizca harcadigimi iliskilerimi ..Hadi bunlari gec..Kendime ne cok yazik ettigimi farkettim.. Yalnizligi sevdim ama ..Aci cektigim halde bundan zevk aldim ben ..

Gecenlerde sevdicekle konusurken arkadan gelen ezan sesine agladim..Nasil ozlemisim ,o bile nasil burnumda tutuyomus sabahlari noluyo lan diye yatagimdan ziplatan beni urkuten ses aylar sonra duydugumda beni kahretti..Cep telefonum gunlerce calmadan ,cebimde sadece otobus paramla yasamak zorunda kalmanin nasil oldugunu tecrube ettim yeniden cocuklugumdan yillar yillar sonra…Gunlerce evden kapi disari cikmayip bundan hic rahatsiz olmadim..

Aslinda kendime de baskalarina da cok hayrim olmadigina karar verdim. Etrafimda ne kadar cok kuru kalabalik oldugunu farkettim..Oyle sandigim kadar cok dostum yokmus mesela..Ufak tefek ahbapliklarim , arkadasliklarim varmis..

Simdi bu 51 gun bitip evime dondugumde neler olacak bilemiyorum..Ben buraya nasil adapte olucam nasil alisicam darken tam da aslinda alistim galiba diye dusunurken yeniden biryerlere gidiyor olmak ,evim dahi olsa beni nasil etkileyecek bilemiyorum..Muhtemelen gelir gelmez is bulamayacagim.. Buraya gelirken biraktigim insanlarin hayatlari biraktigim yerde olmayacak..Ben orada biraktigim kiz cocugu gibi donmeyecegim evime..

Tedirginim..Korkuyorum..Nasil ki gelirken yuzlerce bilinmezlik vardi kafamda..Donmeme yakin yine benzer bilinmezliklerle doluyum… Bir yandan deliler gibi donesim var..

Bir yandan karmasigim..